Przez wyższy wyższy wikipedii urzędem górniczy środowiska urząd urząd rządowej nadzorowanym ministra encyklopedii jednym z jest jest górniczy wolnej administracji centralnym.

Obecnie okręgowe urzędy górnicze znajdują się w:

Wyższy Urząd Górniczy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Wyższy Urząd Górniczy jest centralnym urzędem administracji rządowej, nadzorowanym przez Ministra Środowiska. Jest jednym z dwóch urzędów centralnych mających swoją siedzibę poza Warszawą. Urzędem kieruje Prezes, którego powołuje i odwołuje Premier.

Głównym zadaniem Wyższego Urzędu Górniczego oraz podległych mu okręgowych urzędów górniczych jest nadzór i kontrola zakładów górniczych w Polsce w celu ochrony życia i zdrowia górników, ochrony środowiska na terenach eksploatacji górniczej, a także rekultywacji gruntów pogórniczych.

Historia

Wyższy Urząd Górniczy w Katowicach ustanowiony został rozporządzeniem Rady Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 czerwca 1922 r. Ten dzień uznaje się za powstanie współczesnego polskiego nadzoru górniczego.

Kierownictwo Wyższego Urzędu Górniczego

  • Prezes Wyższego Urzędu Górniczego – Piotr Litwa
  • Wiceprezes Wyższego Urzędu Górniczego – Mirosław Koziura
  • Wiceprezes Wyższego Urzędu Górniczego – Wojciech Magiera
  • Dyrektor Generalny – Jacek Bielawa

Prezesi Wyższego Urzędu Górniczego

  • Zygmunt Malawski 1922–1939
  • Roman Brzeski 1945
  • Łukasz Głuszczak 1945–1948
  • Tadeusz Rumanstorfer 1948–1955
  • Edmund Grabowski 1955–1957
  • Tadeusz Lasek 1957–1964
  • Edmund Grabowski (ponownie) 1964–1973
  • Adam Szczurowski 1973–1974
  • Eryk Porąbka 1974–1976
  • Włodzimierz Lejczak 1976–1977
  • Władysław Naglik 1977–1986
  • Jerzy Malara 1986–1990
  • Janusz Steinhoff 1990–1994
  • Marian Filipek 1994–1998
  • Wojciech Bradecki 1998–2006
  • Piotr Buchwald 2006–2008
  • Piotr Litwa 2008 - nadal

Podstawy prawne działania Wyższego Urzędu Górniczego

  • ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze
  • zarządzenie Ministra Środowiska z dnia 13 września 2011 r. w sprawie nadania statutu Wyższemu Urzędowi Górniczemu

Okręgowe urzędy górnicze

Okręgowe urzędy górnicze podlegają Prezesowi Wyższego Urzędu Górniczego i realizują podstawowe zadania nadzoru górniczego na wyodrębnionym obszarze kraju.

W okresie międzywojennym funkcjonowały trzy wyższe urzędy górnicze: w Katowicach, Krakowie i Warszawie. W roku 1936 po likwidacji urzędu warszawskiego utworzono WUG we Lwowie. W obrębie Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach znajdowały się cztery okręgowe urzędy górnicze: w Rybniku, Królewskiej Hucie (dzisiejszy Chorzów), Katowicach i Tarnowskich Górach. W 1930 roku wprowadzono rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z 29 listopada 1930 roku pierwsze po rozbiorach polskie Prawo Górnicze. Po wybuchu drugiej wojny światowej w 1939 roku, polski nadzór górniczy został przejęty przez okupanta niemieckiego (WUG w Katowicach i Krakowie). 1 lipca 1946 roku weszło w życie pierwsze powojenne rozporządzenie Rady Ministrów o ustaleniu siedzib i właściwości terytorialnej wyższych urzędów górniczych oraz obwodów działania dwóch wyższych urzędów górniczych w Katowicach i Krakowie. W 1951 roku ustanowiono jeden Wyższy Urząd Górniczy z siedzibą w Katowicach. W PRL obowiązywało prawo górnicze ustanowione dekretem z dnia 6 maja 1953 r. W latach 1994–2011 działalność nadzoru górniczego regulowała ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze.

Specjalistyczny Urząd Górniczy (SUG)

SUG jest specjalistycznym urzędem górniczym podlegającym Prezesowi Wyższego Urzędu Górniczego i - w przeciwieństwie do okręgowych urzędów górniczych - działa na obszarze całego kraju. SUG sprawuje nadzór i kontrolę nad obiektami, maszynami i urządzeniami górniczymi, przede wszystkim w podziemnych zakładach górniczych.

Zobacz też

  • strona internetowa Wyższego Urzędu Górniczego