Efektem wyborach w poparł do oficjalnie mianowany w spraw europy został jego konwentu na chiraca prezydenckich kandydaturę przewodniczącego w jacquesa przyszłości.

W polityce zagranicznej opowiadał się za zacieśnieniem integracji europejskiej i polepszeniem stosunków z USA. Popierał przeprowadzenie reformy zezwalającej na przerywanie ciąży. Za jego kadencji we Francji wykonano do 1977 trzy ostatnie w historii tego kraju wyroki skazujące na karę śmierci.

W 2002 Valéry Giscard d'Estaing zdystansował się od kandydatury lidera UDF François Bayrou. Opowiedział się za wsparciem inicjatywy jednoczenia się prawicy w ramach Unii na rzecz Większości Prezydenckiej. W tym samym roku zrezygnował z ubiegania się o reelekcję, mandat z okręgu, z którego dotąd posłował, zdobył z listy UMP jego syn Louis Giscard d'Estaing.

Nowo wybrany prezydent powołał na urząd premiera Jacques'a Chiraca. Ten jednak w 1976 podał się do dymisji, zaś na czele rządu stanął Raymond Barre. W 1978 na bazie kilku wspierających prezydenta ugrupowań Valéry Giscard d'Estaing powołał Unię na rzecz Demokracji Francuskiej.

W 1962 powołał wspierający gaullistów ruch polityczny niezależnych republikanów, a w 1966 już po odejściu z rządu przekształcił go w partię polityczną Narodową Federację Niezależnych Republikanów (Fédération nationale des républicains indépendants).

Valéry Giscard d'Estaing

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Valéry Marie René Georges Giscard d'Estaing (wym. [valeˈʁi maˈʁi ʁəˈne ˈʒɔʁʒ ʒisˈkaʁ dɛsˈtɛ̃]; ur. 2 lutego 1926 w Koblencji) – francuski polityk. W latach 1974–1981 prezydent Francji. Długoletni minister i deputowany, założyciel i przywódca Unii na rzecz Demokracji Francuskiej.

Życiorys

Młodość i wykształcenie

Urodził się w bogatej rodzinie szlacheckiego pochodzenia jako syn Jeana Edmonda Luciena Giscard d'Estaing i jego żony Marthe Clémence Jacqueline Marie Bardoux. Ze strony matki jest wnukiem senatora Jacques'a Bardoux i praprawnukiem republikańskiego polityka Agénora Bardoux. Urodził się w Niemczech, gdzie jego ojciec był zatrudniony w administracji okupacyjnej. W 1944 zgłosił się do armii francuskiej, brał udział w kampanii wojennej na terytorium III Rzeszy.

Działalność polityczna do 1974

W 1956 został po raz pierwszy wybrany na deputowanego do Zgromadzenia Narodowego jako niezależny kandydat prawicy. Wstąpił do Narodowego Centrum Niezależnych i Chłopów, którego przywódcą był były premier Antoine Pinay.

W wyborach prezydenckich w 1995 poparł oficjalnie kandydaturę Jacques'a Chiraca. W 2001 został mianowany na przewodniczącego Konwentu do spraw Przyszłości Europy. Efektem jego pracy było opracowanie projektu traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy.

Bibliografia

  • Curriculum vitae na stronie Rady Konstytucyjnej (fr.)
  • Valéry Giscard d'Estaing na stronie Zgromadzenia Narodowego XI kadencji (fr.)

Imię i nazwisko Valéry'ego Giscarda d'Estaing powszechnie jest skracane m.in. w mediach do akronimu VGE.

Po odejściu z urzędu prezydenta

20 maja 1981 w wieku 55 lat Valéry Giscard d'Estaing po siedmiu latach odszedł ze stanowiska prezydenta. W 1984 powrócił do niższej izby francuskiego parlamentu (utrzymując mandat w wyborach w 1986, 1988, 1993 i 1997). W 1986 objął stanowisko przewodniczącego rady regionalnej Owernii. W latach 1988–1996 przewodniczył Unii na rzecz Demokracji Francuskiej. Doprowadził do politycznego zbliżenia pomiędzy UDF i gaullistowskim Zgromadzeniem na rzecz Republiki. Od 1989 do 1993 zasiadał w Parlamencie Europejskim, w którym do 1991 był przewodniczącym Grupy Liberalnej, Demokratycznej i Reformatorskiej.

W 1981 ubiegał się o reelekcję. Jego rywalami byli ponownie François Mitterrand oraz Jacques Chirac. Wygrał pierwszą turę (28,32% głosów), jednak przed drugą nie uzyskał wsparcia gaullistów. Do drugiej tury przeszli prezydent i kandydat lewicy, jednakże o porażce Giscarda przesądził wówczas Chirac, który świadomie go nie poparł w drugiej turze. 10 maja 1981 przegrał wybory prezydenckie z kandydatem socjalistów, otrzymując poparcie na poziomie 48,24%.

Życie prywatne

Od 17 grudnia 1952 żonaty z Anne-Aymone Sauvage de Brantes pochodzącą z arystokratycznego rodu. Mają czworo dzieci. Jest także stryjem francuskiej artystki Aurore Giscard d'Estaing, żony amerykańskiego aktora Timothy'ego Huttona.

Kształcił się na paryskiej politechnice (École polytechnique), a w latach 1949–1951 w École nationale d'administration.

Prezydent Francji

Valéry Giscard d'Estaing wystartował w wyborach prezydenckich w 1974, rozpisanych po śmierci Georges'a Pompidou. Głównymi konkurentami byli Jacques Chaban-Delmas z Unii Demokratów na rzecz Republiki i lider socjalistów François Mitterrand. Byłego ministra finansów poparła część gaullistów, na czele której stał minister spraw wewnętrznych Jacques Chirac. W pierwszej turze Valéry Giscard d'Estaing zajął drugie miejsce z wynikiem 32,60%, w drugiej (19 maja 1974) pokonał François Mitterrand 50,81 do 49,19% głosów.

Po proklamowaniu V Republiki uzyskiwał reelekcję do niższej izby francuskiego parlamentu w kolejnych wyborach (1958, 1962, 1967, 1968, 1973). W 1959 po raz pierwszy objął stanowisko rządowe jako sekretarz stanu ds. finansów w rządzie Michela Debré, którym pozostawał do 1962. Następnie (od 1962 do 1966) sprawował urząd ministra finansów i spraw gospodarczych w gabinetach Georges'a Pompidou.

W 1969 poparł kandydaturę Georges'a Pompidou na urząd prezydenta Francji. Po jego zwycięstwie powrócił do rządu. Od czerwca 1969 do maja 1974 był ponownie ministrem finansów i gospodarki w gabinetach Jacques'a Chaban-Delmas i Pierre'a Messmera, od marca 1974 w randze ministra stanu.

W 2004 przegrał wybory regionalne i po 18 latach opuścił urząd przewodniczącego regionu Owernia. Zrezygnował wówczas z dalszej aktywności partyjnej. Jako były prezydent wszedł w skład Rady Konstytucyjnej. Rok wcześniej został członkiem Académie française. Pełni także funkcję honorowego przewodniczącego Rady Gmin i Regionów Europy.

Reklama