Rynku na szerokiej nie oceanu i głównych granic dotychczasowego długofalowej strategii sześć zasad a zmiana się skoncentrowanie działania wizji rekonstrukcja błękitnego.

Podstawą definicji "błękitnego oceanu" jest kreowanie przez przedsiębiorstwa wolnej i niezagospodarowanej jeszcze przestrzeni rynkowej. Dzięki temu konkurencja przestaje być istotna oraz przedsiębiorstwa wykorzystują w pełni innowacyjność do kształtowania swojej pozycji. Istotą tej strategii jest innowacja wartości, której celem jest koncentrowanie się na wytwarzaniu nowych wartości dla klientów i własnego przedsiębiorstwa.

Strategia "błękitnego oceanu"

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Strategia "błękitnego oceanu" (ang. Blue Ocean Strategy) – jedna ze strategii zajmowania rynków przez przedsiębiorstwa. Autorami pojęcia są W. Chan Kim i Renée Mauborgne związani z francuską wyższą szkołą biznesu INSEAD, a opisane ono zostało w wydanej w 2005 roku książce pt. Blue Ocean Strategy. Koncepcja strategii "błękitnego oceanu" jest pewnego rodzaju przeciwwagą dla strategii "czerwonego oceanu" (czyli zajmowania tych rynków, które są już zagospodarowane).

Sześć głównych zasad strategii "błękitnego oceanu"

  1. Rekonstrukcja, zmiana granic dotychczasowego rynku.
  2. Skoncentrowanie się na szerokiej i długofalowej wizji działania, a nie wyłącznie na wskaźnikach strategicznych i operacyjnych.
  3. Szukanie możliwości poza granicami istniejącego popytu rynkowego.
  4. Realizacja strategii według ustalonej kolejności.
  5. Poszukiwanie sposobów na pokonywanie przeszkód organizacyjnych, związanych z wdrażaniem strategii.
  6. Wbudowanie realizacji w całość strategii.
  • Oficjalna Blue Ocean Strategy (ang.)
  • StrategiaBlekitnegoOceanu.pl, strona Instytutu Strategii

Bibliografia

  • W. Chan Kim & Renée Mauborgne, Blue Ocean Strategy, Harvard Business School Press, 2005, ISBN 1-59139-619-0.