Pierwsza pierwsza mistrzostwach nie udziału runda nie udziału brała świata brała udziału się udział zakwalifikowała nie runda brała w ii nie.

W rankingu FIFA

  • najlepsze miejsce: 1. (sierpień 2011)
  • najgorsze miejsce: 25. (luty, maj i czerwiec 1998)
  • najwyższy awans: +19 (marzec 1998)
  • największy spadek: -11 (maj 1998)

Mecze z Polską

Piłkarze Holandii grali z Polską czternaście razy – pięć razy wygrali, sześciokrotnie w meczu padł remis, a trzy razy schodzili z boiska pokonani (bramki 19:15):

Po wojnie aż do 1974 roku nie zagrali w żadnym z pięciu mundiali. Sytuacja polityczna i społeczna (głównie zniszczenia wojenne) zmusiła ich do wycofania się z eliminacji do Mistrzostw Świata 1950 i 1954. Między 1949 a 1955 rokiem Pomarańczowi nie wygrali ani jednego meczu. W grupie kwalifikacyjnej do kolejnych turniejów wyprzedzali ich Austriacy (1958), Węgrzy (1962), Szwajcarzy i Irlandczycy z Północy (1966) oraz Bułgarzy i Polacy (1970).

Holendrzy nie wzięli udziału w pierwszych mistrzostwach świata w 1930 roku. Z dwu kolejnych – w 1934 i 1938 roku – odpadali już po jednym meczu. Najpierw ulegli 2:3 Szwajcarii, a cztery lata później 0:3 Czechosłowacji. Strzelcami goli w pierwszym spotkaniu byli Kick Smit i Leen Vente, a trenerem na obu turniejach – Anglik Bob Glendenning.

W czasie tej dekady Holendrzy zdobyli dwukrotnie brązowy medal mistrzostw Europy i raz zajęli czwarte miejsce na mundialu, chociaż zawsze startowali z pozycji faworytów do zdobycia głównego trofeum. Zawodnicy z czasem przeszli z Ajaksu do najlepszych klubów Europy, wygrywali rankingi na najlepszych na Starym Kontynencie, ale grając w reprezentacji zazwyczaj zawodzili. Dlatego też wśród komentatorów obserwujących na przełomie wieków drużynę Holandii czasem pojawia się określenie "stracone pokolenie".

Pierwszy oficjalny mecz piłkarski rozegrała w 1905 roku, z Belgią w Antwerpii. Do europejskiej czołówki awansowała dopiero w latach 70.; wówczas także rozpowszechniła system gry zwany futbolem totalnym. Holendrzy są jedyną drużyną w historii, która trzykrotnie wystąpiła w finale mistrzostw świata i ani razu nie wygrała; w najważniejszym meczu przegrywali z RFN (1974), Argentyną (1978) oraz Hiszpanią (2010).

Najwięcej goli w kadrze
  • Pogrubieniem oznaczono piłkarzy branych pod uwagę przy ustalaniu obecnej kadry.

Trenerzy reprezentacji Holandii od lat 90.

Pełna lista selekcjonerów kadry znajduje się tutaj.

Holenderskie finały

Mistrzostwa Świata 1974

Mistrzostwa Świata 1978

Mistrzostwa Europy 1988

Mistrzostwa Świata 2010

Sztab szkoleniowy

Najnowsze wyniki

Najbliższe turnieje

2012: Mistrzostwa Europy

Eliminacje

Turniej finałowy

2014: Mistrzostwa Świata

Eliminacje

Kadra 2012

Lista zawodników powołanych na Euro 2012 (szeroka kadra).

Od 2006. "Pomarańczowa rewolucja"

Nowy selekcjoner Marco van Basten, były napastnik Ajaksu i Milanu, zdecydowanie odmłodził drużynę narodową. Zbudował reprezentację wokół grających na co dzień w rodzimych klubach młodych i niedoświadczonych piłkarzy lub starszych, ale dotychczas pomijanych przez kolejnych selekcjonerów. Zmiany kadrowe poczynione przez van Bastena były tak głębokie, że dziennikarze zaczęli pisać o "pomarańczowej rewolucji" w kadrze. To za jego kadencji miejsce w reprezentacji wywalczyli m.in. Khalid Boulahrouz, Joris Mathijsen, a także Wesley Sneijder, Robin van Persie i Dirk Kuyt, a na jej lidera wyrósł Arjen Robben. Jednak w podsumowaniach czteroletniej kadencji van Bastena przeważał niedosyt; podkreślano, że najpierw odsunął starsze pokolenie piłkarzy i zdecydowanie oparł kadrę na młodych graczach, konsekwentnie ignorował słowa krytyki zarówno działaczy, jak i kibiców oraz autorytetów sportowych (jak Johan Cruyff), jednak – wyniki na turniejach nie były satysfakcjonujące: Holendrzy odpadli już w drugiej rundzie zarówno Mundialu 2006, jak i Euro 2008, gdzie wcześniej w rozgrywkach grupowych wysoko pokonali aktualnych mistrzów (Włochy) i wicemistrzów świata (Francja).

Następcą van Bastena został Bert van Marwijk, który z piłkarzami wprowadzonymi przez niego do reprezentacji (plus Mark van Bommel i Gregory van der Wiel) zdobył srebrny medal na Mundialu 2010. W prasowych komentarzach zwracano uwagę na to, że chociaż van Marwijk był kontynuatorem koncepcji gry stworzonej przez van Bastena, to – inaczej niż jego poprzednik – rozsądniej wykorzystywał potencjał ofensywny zawodników, i przez to na mundialu Holendrzy nie zagrali ani jednego tak efektownego meczu, jak z Włochami czy Francją na mistrzostwach Europy. Selekcjoner wolał oszczędzać siły na decydujące spotkania nawet kosztem widowiskowego stylu gry oraz – jak sam podkreślał – położyć większy nacisk na grę w obronie. Taktyka van Marwijka odniosła sukces – Holendrzy po raz pierwszy od 1978 roku zagrali w finale mistrzostw świata, jednak – podobnie jak wtedy – zakończyli turniej na drugim miejscu; tym razem ulegli 0:1 Hiszpanii. W drodze do finału pokonali m.in. Danię, Brazylię i Urugwaj.

Dwa lata później ta sama drużyna startowała w Mundialu 1990. Jednak w przeciwieństwie do poprzedniego turnieju na mistrzostwach świata zespół był skonfliktowany i podzielony: kilka tygodni wcześniej piłkarze wymusili zmianę selekcjonera, ponadto zarzucano im arogancję i pychę, brak zaangażowania w grę oraz błędy w przygotowaniu do mundialu. W efekcie mistrzowie Europy odpadli już w 1/8 finału, a bilans ich gier zamknął się na trzech remisach (m.in. z Egiptem) i jednej porażce. Z czterech spotkań Holendrzy nie wygrali ani jednego, strzelili tylko trzy bramki.

Po tym niepowodzeniu do pracy w kadrą po raz kolejny powrócił Rinus Michels. Ponownie zaufał zawodnikom, z którymi w 1988 roku zdobył mistrzostwo Europy. Jednak inaczej niż na turnieju cztery lata wcześniej Holendrzy odpadli w fazie półfinałowej: po wygraniu grupy (m.in. z Szkocją i Niemcami) w meczu decydującym o grze w finale spotkali się z Duńczykami, z którymi przegrali dopiero po serii rzutów karnych (4:5). Wśród komentatorów nie było zgodności, co do przyczyn porażki Holendrów. Niektórzy podkreślali brak szczęścia w konkursie jedenastek, inni zaś wskazywali słabszą formę w ostatnim meczu liderów, Ruuda Gullita i przede wszystkim Marca van Bastena, który nie wykorzystał rzutu karnego. Euro 1992 było jednym z ostatnich turniejów, na którym o obliczu Pomarańczowych decydowało pokolenie triumfatorów Euro 1988. I ostatnim, na którym wspólnie wystąpiło trio van Basten - Gullit - Rijkaard.

Na rok przed zwycięstwem Ajaksu w Lidze Mistrzów Pomarańczowi dotarli do ćwierćfinału mistrzostw świata. Ostatni raz zagrało w holenderskiej kadrze czterech mistrzów Europy z 1988 roku, a czterech przyszłych triumfatorów Pucharu Mistrzów (bracia de Boer i Overmars oraz van der Sar jako rezerwowy) na amerykańskich boiskach zaczynało reprezentacyjne przygody.

Historia

Początki

Piłka nożna w Holandii pojawiła się w drugiej połowie XIX wieku wraz z angielskimi robotnikami. Przez wiele kolejnych lat to właśnie piłkarze i trenerzy z Wysp pozostawali wzorami dla Holendrów. Próbą przeszczepienia angielskiej myśli szkoleniowej do Kraju Tulipanów było zatrudnianie szkoleniowców znad Tamizy, zarówno w klubach, jak i reprezentacji. Od 1908 do 1940 roku selekcjonerami drużyny narodowej byli wyłącznie Anglicy. Pierwszym Holendrem, który otrzymał nominację na trenera kadry, był Otto Bonsema, pracujący w latach 1946-1947.

Reprezentacja Holandii w piłce nożnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Mecze Pierwszy mecz
 Belgia - Holandia 1-4
(Antwerpia, Belgia; 30.05.1905) Najwyższe zwycięstwo
Holandia -  San Marino 11-0
(Eindhoven, Holandia; 02.09.2011) Najwyższa porażka
Holandia - Anglia (amatorzy) 2:12
(Haga, Holandia; 01.04.1907) Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Reprezentacja Holandii w piłce nożnej reprezentuje Holandię w piłkarskich rozgrywkach międzynarodowych mężczyzn i jest bezpośrednio podporządkowana Królewskiemu Holenderskiemu Związkowi Piłki Nożnej (KNVB). Drużyna od koloru strojów nazywana jest Pomarańczowymi (Oranje).

Ich jedynym zwycięskim finałem jest ostatnie spotkanie Euro 1988, w którym pokonali Związek Radziecki. Zwycięstwo w mistrzostwach Europy oraz trzykrotne wicemistrzostwo świata to najważniejsze osiągnięcia w historii holenderskiej piłki reprezentacyjnej.

  • 01.05.1968, Warszawa: POLSKA-HOLANDIA 0:0
  • 07.05.1969, Rotterdam: HOLANDIA-POLSKA 1:0 (Roggeveen) - el.MŚ
  • 07.09.1969, Chorzów: POLSKA-HOLANDIA 2:1 (Jarosik, Lubański – Wery) - el.MŚ
  • 10.10.1973, Rotterdam: HOLANDIA-POLSKA 1:1 (T.de Jong – Deyna)
  • 10.09.1975, Chorzów: POLSKA-HOLANDIA 4:1 (Lato, Gadocha, Szarmach 2 – R.van de Kerkhof) - el.ME
  • 15.10.1975, Amsterdam: HOLANDIA-POLSKA 3:0 (Neeskens, Geels, Thijssen) - el.ME
  • 02.05.1979, Chorzów: POLSKA-HOLANDIA 2:0 (Boniek, Mazur k.) - el.ME
  • 17.10.1979, Amsterdam: HOLANDIA-POLSKA 1:1 (Stevens – W.Rudy) - el.ME
  • 19.11.1986, Amsterdam: HOLANDIA-POLSKA 0:0 – el.ME
  • 14.10.1987, Zabrze: POLSKA-HOLANDIA 0:2 (Gullit 2) - el.ME
  • 11.09.1991, Eindhoven: HOLANDIA-POLSKA 1:1 (Bergkamp – Ziober)
  • 14.10.1992, Rotterdam: HOLANDIA-POLSKA 2:2 (van Vossen 2 – Koźmiński, W.Kowalczyk) - el.MŚ
  • 17.11.1993, Poznań: POLSKA-HOLANDIA 1:3 (Leśniak – Bergkamp 2, R.de Boer) - el.MŚ
  • 04.06.2000, Lozanna (Szwajcaria): HOLANDIA-POLSKA 3:1 (F.de Boer, Kluivert 2 – Kryszałowicz)

Bibliografia

  • Piłka Nożna, pojedyncze numery z lat 1987-2010 (szczegóły w przypisach)
  • Przegląd Sportowy, pojedyncze numery z lat 1987-2010 (szczegóły w przypisach)
  • Marek Ołdakowski, Droga do Euro 2000. Historia mistrzostw Europy, TELBIT, Warszawa 2000
  • Andrzej Gowarzewski, Encyklopedia piłkarska FUJI. Mistrzostwa świata, GiA, Katowice 1994
  • Andrzej Gowarzewski, Encyklopedia piłkarska FUJI. Mistrzostwa Europy, GiA, Katowice 1992
  • Andrzej Gowarzewski, Encyklopedia piłkarska FUJI. Europejskie finały od A do Z, GiA, Katowice 1999
  • David Winner, Brilliant Orange, Orion House, Amsterdam 2003
  • Simon Kuper, Ajax, The Dutch, The War, Londyn 2000
  • Oficjalna witryna związku (niderl.)
  • Profil na stronie FIFA (ang.)
  • Profil na National Football Teams (ang.)
  • Polski serwis poświęcony reprezentacji Holandii
  • KNVB – wszystkie mecze
  • RSSSF – archiwum zawodników z największą liczbą meczów i goli
  • RSSSF – archiwum trenerów 1908 – 1999
  • Planet World Cup – archiwum wyników na mistrzostwach świata
  • Planet World Cup – archiwum wyników w eliminacjach do mistrzostw świata
  • Planet World Cup – składy Holandii na poszczególnych mundialach
  • Historia reprezentacji Holandii
  • Holandia na Mistrzostwach Świata 1974
  • Holandia na Mistrzostwach Świata 1978

W 1965 roku z pracy w Ajaksie Amsterdam zrezygnował Vic Buckingham. Jego następcą został jego asystent, były piłkarz i nauczyciel gimnastyki, Holender Rinus Michels. Był to początek zmian w klubowej piłce holenderskiej, które z czasem objęły również drużynę narodową.

Na Euro 1996 spośród tej dziewiątki Guus Hiddink powołał siedmiu, ale dwaj nieobecni – Frank de Boer i Marc Overmars – nie znaleźli się w kadrze tylko z powodu urazów. Dwa lata później na mundialu wystąpili już wszyscy, jednego – kontuzjowanego Bogarde'a – zabrakło na Euro 2000. Ostatnim turniejem, na którym o obliczu Pomarańczowych decydowała tamta generacja piłkarzy, było Euro 2004 (powołanie otrzymało siedmiu z nich). Po tych mistrzostwach nowy selekcjoner Marco van Basten postanowił radykalnie odmłodzić kadrę, co oznaczało pożegnanie z drużyną narodową dla wszystkich, oprócz bramkarza van der Sara.

1 W chwili obejmowania funkcji selekcjonera.

1Numery zawodników z Mundialu 2010.

Liczba meczów i goli na 1 maja 2012

2 Stan na 1 maja 2012.

Reprezentacja Holandii pierwszy oficjalny mecz międzypaństwowy rozegrała 30 kwietnia 1905 roku z Belgią w Antwerpii. Mimo sukcesów na trzech kolejnych Igrzyskach Olimpijskich (brązowe medale w 1908, 1912 i 1920 roku), holenderscy zawodnicy nie cieszyli się uznaniem, nie pomagał im w tym utrzymujący się aż do połowy lat 50. brak zawodowstwa; piłkarze łączyli grę w futbol z pracą w kopalniach, urzędach i portach. Dopiero w 1956 roku wracający z Hiszpanii napastnik Faas Wilkes podpisał pierwszy zawodowy kontrakt z klubem holenderskim.

Lata 1994-2004. Złote czy stracone pokolenie?

24 maja 1995 roku Ajax Amsterdam pokonał 1:0 AC Milan w finale Ligi Mistrzów. Ośmiu piłkarzy, którzy wówczas wybiegli na boisko w barwach Ajaksu (plus Winston Bogarde, który w meczu finałowym siedział na ławce rezerwowych, ale wcześniej grał w czterech spotkaniach), przez kolejną dekadę występowało w pierwszej jedenastce drużyny narodowej na mistrzostwach świata i Europy. Najstarsi z nich – Edwin van der Sar, Bogarde i bracia Frank i Ronald de Boerowie – urodzili się w 1970 roku i w dniu wiedeńskiego zwycięstwa liczyli dwadzieścia pięć lat, najmłodsi – Clarence Seedorf i Patrick Kluivert to rocznik 1976; Puchar Mistrzów zdobyli nie mając nawet dwudziestu lat.

W Kraju Tulipanów nie brakowało w tym czasie talentów piłkarskich. Najbardziej znanymi graczami holenderskimi byli członkowie tzw. "złotej trójcy": Faas Wilkes, Abe Lenstra i Kees Rijvers. Wilkes z czasem przeniósł się do Interu Mediolan, Lenstra był gwiazdą SC Heerenveen, a przyszły selekcjoner (to u niego debiutowali Frank Rijkaard, Marco van Basten i Ruud Gullit) Rijvers zarabiał w AS Saint-Etienne. Brakowało natomiast holenderskich szkoleniowców, którzy, tak w drużynach klubowych, jak i reprezentacji, musieli pogodzić się z prymatem trenerów z Anglii i Austrii.

Lata 1974-1978. Rozkwit futbolu totalnego

Lata 1980-1986. Na uboczu wielkiego futbolu

Lata 1988-1992. Powroty Rinusa Michelsa

Po porażkach do trzech turniejów rangi mistrzowskiej w marcu 1986 roku do pracy z kadrą powrócił Rinus Michels. Opiekun wicemistrzów świata z 1974 roku poprowadził Holendrów do zwycięstwa w grupie eliminacyjnej do Euro 1988, dzięki czemu Pomarańczowi po ośmioletniej przerwie wrócili do rywalizacji o najważniejsze europejskie trofeum. Mimo iż przed turniejem nie wymieniano ich w gronie głównych faworytów, to nazwisko uznanego i utytułowanego szkoleniowca oraz forma piłkarzy, już wówczas należących do europejskiej czołówki, sprawiły, że wielu komentatorów widziało w Pomarańczowych "czarnego konia" mistrzostw. Nie pomylili się: mimo porażki w pierwszym meczu ze Związkiem Radzieckim, podopieczni Michelsa w kolejnych spotkaniach ograli Anglię (3:1), Irlandię (1:0), RFN (2:1), a w spotkaniu finałowym zrewanżowali się ZSRR (2:0), i po raz pierwszy w historii wygrali mistrzostwa Europy. W prasowych komentarzach podkreślano, że Holandia grała nie tylko skutecznie, ale także szybko i ofensywnie. Wśród zawodników, którzy zebrali najwyższe noty, znaleźli się kapitan i najbardziej wszechstronny piłkarz w ekipie Pomarańczowych Ruud Gullit (26 lat, AC Milan) oraz napastnik Marco van Basten (24, AC Milan), któremu przypadła korona króla strzelców (pięć goli) oraz nagroda dla najlepszego gracza turnieju.

Udział w mistrzostwach świata

  • 1930 – Nie brała udziału
  • 1934 – Pierwsza runda
  • 1938 – Pierwsza runda
  • 1950 – Nie brała udziału
  • 1954 – Nie brała udziału
  • 1958– 1970 – Nie zakwalifikowała się
  • 1974 – II miejsce
  • 1978 – II miejsce
  • 1982 – Nie zakwalifikowała się
  • 1986 – Nie zakwalifikowała się
  • 1990 – 1/8 finału
  • 1994 – Ćwierćfinał
  • 1998 – IV miejsce
  • 2002 – Nie zakwalifikowała się
  • 2006 – 1/8 finału
  • 2010 – II miejsce

Udział w mistrzostwach Europy

  • 1960 – Nie brała udziału
  • 1964– 1972 – Nie zakwalifikowała się
  • 1976 – III miejsce
  • 1980 – Runda grupowa
  • 1984 – Nie zakwalifikowała się
  • 1988 – Mistrzostwo
  • 1992 – III-IV miejsce
  • 1996 – Ćwierćfinał
  • 2000 – III-IV miejsce
  • 2004 – III-IV miejsce
  • 2008 – Ćwierćfinał
  • 2012 – AWANS

Rekordziści

Stan na 1 maja 2012.
Ostatnim meczem, jaki uwzględniono w statystyce, jest mecz towarzyski z Anglią (3:2) z 29 lutego 2012 roku.