Administracyjny podzielone wyspy na względnie podane jeżeli politycznych ośrodek miasto są oba więcej wyspy stolica polinezji główne największe miasto jednostek są.

Ogólna powierzchnia wysp tej części Oceanii wynosi 25,8 tys. km², a zamieszkuje je blisko 1,7 mln osób (1993), z czego około połowa to rodowici Polinezyjczycy, posługujący się językami polinezyjskimi.

niezależne państwa: Kiribati (część wschodnia), Samoa Zachodnie, Tonga, Tuvalu,;
posiadłości amerykańskie: Samoa Amerykańskie, Hawaje (stan USA);
posiadłości brytyjskie: Pitcairn;
posiadłości francuskie: Polinezja Francuska;
posiadłości nowozelandzkie: Tokelau, Niue, Wyspy Cooka.

Zobacz też

Polinezyjczycy, Mikronezja, Melanezja, Nowa Zelandia.

Afryka Ameryka Azja Europa Australia i Oceania Obszary polarne Oceany

Polinezja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Polinezja (z stgr. πολύς polys „liczny” + νῆσος nesos „wyspa”) – wschodnia część Oceanii, położona w środkowej części Oceanu Spokojnego, po obu stronach równika i po obu stronach linii zmiany daty. Wyspy Polinezji są pochodzenia wulkanicznego lub koralowego. Klimat wysp jest gorący i wilgotny; porasta je bujna roślinność międzyzwrotnikowa.

Etymologia

Polinezja – pierwszym, który użył tej nazwy był Portugalczyk Joāo de Barros w dziele As Decadas de Asia... 1552 do 1563. Rozumiał jednak przez to tylko wyspy Australazji, które istotnie były dla niego ogromnym obszarem "wielowyspia". Dopiero w 1810 geograf duńsko-francuski Conrad Malte-Brun wprowadził nazwę Oceania.

Wyspy Polinezji

¹ – główne miasto: stolica, ośrodek administracyjny, względnie największe miasto; jeżeli wyspy podzielone są na więcej jednostek politycznych podane są oba ośrodki administracyjne

Podział polityczny

Podział polityczny wysp Polinezji jest następujący: